17.11.06 godz. 14.36..

Centrum Warszawy – gasną wszystkie światła, stają tramwaje, pada sygnalizacja świetlna. W ciągu kilkunastu minut tworzą się kosmiczne korki. Zycie w mieście zamarło. Ulice centrum Warszawy zamieniają się w 5 aleję w Nowym Jorku. Ogromne utrudnienia w ruchu. Ludzie dosłownie ocierają się o siebie. Na dworcu centarlnym kłopoty z zasilaniem. Działają tylko małe światełka. Ludzie padają w panikę. Pojawiają się pierwsze słuchy o przyczynie awarii – czyżby to atak terrorystyczny? Ogólna panika, podejrzenie, że stało się coś poważnego, niebezpiecznego. Szybko pojawiają się dodatkowe patrole policji. Zdenerwowanym, niepewnym własnego kroku turystom i sprzedawcom z dworcowego podziemia oraz mieszkańców miasta wysyłają uspokajające gesty, kierują ruchem. Na chwilę stnęło metro – ale po chwili ruszyło dzięki awaryjnemu zasilaniu. W biurach i budynkach mieszkalnych nie ma ani światła ani wody.
Kiedy dojeżdżam do domu, włączam telewizor – telewizja nie ma zasilania. Jak żyję, nie pamiętam takiej sytuacji.
Na szczęście to “tylko” awaria. Już po 24 minutach w centrum Warszawy pojawia się prąd, w biurach światło, a po godzinie znów jest woda. Telwizja odzyskuje zasilanie. Specjalne wydanie wiadomości. Przyczyny awarii nie są znane. Pojawiają się spekulacje, że to “zwykły” błąd ludzki. O godz. 16.24 Wiadomości TVP3 podają informację, że przyczyną awarii była usterka nowej “podstawki” podłączonej do stacji przesyłkowej nr. 110 na ul. Towarowej.
W mieście powoli wraca życie.
Godz. 16.30 – Telewizja Polska nadaje relację “na żywo” z konferencji zorganizowanej przez Urząd Miasta Warszawy w sprawie awarii elektrycznej. Kazimierz Marcinkiewicz, pełniący obowiązki prezydenta Warszawy, mimo napiętej sytuacji i zdenerwowania, radzi sobie z wszystkimi pytaniami. Konferencja kończy się pytaniem z innej bajki: “Co Pan na to, że Borowski nie poprze Hanny Gronkiewicz Waltz?
Na twarzy Marcinkiewicza pojawia się delikatny uśmiech.
Konferencja w sprawie zarządzania kryzysowego kończy się politycznym akcentem.