Ciężki czas..

Nic nie piszę ostatnio, bo brak mi słów.. życie moje zmierza donikąd.. Załamują się wszelkie wartości, wiara i nadzieja na lepsze jutro.. Zegar stanął w miejscu.. Kartka w kalendarzu chwieje się na jednym dniu.. Tak chciałabym cofnąć czas.. Albo urodzić się jeszcze raz.. Nie czuć, nie rozumieć, nie bać się, nie mówić, nie pisać, nie.. nie.. nie..
Ktoś by powiedział – świetna perspektywa na nowy rok..
Nie myślę, zamykam oczy, zasypiam..

Swięta..

Z okazji nadchodzących Świąt Bożego Narodzenia pragnę przekazać najserdeczniejsze życzenia wszystkim moim Czytelnikom.. Niech nadchodzące Święta będą dla Was niezapomnianym czasem spędzonym bez pośpiechu, trosk i zmartwień. Życzę, aby odbyły się w spokoju i radości, wśród Rodziny, Przyjaciół oraz wszystkich bliskich dla Was osób..

Samo życie..

Szał przedświątecznych zakupów ogarnął i mnie.. żadna nowość w świątecznym tygodniu – niby.. Ale ja do końca usilnie próbowałam opanować emocje i stres związany z brakiem czasu na sprzątanie, robienie prezentów i wszelkie czynności związane z przygotowywaniem do świąt.. Mówiłam sobie – nie panikuj, nie daj się omamić reklamie i wszystkim gazetom, które już od miesiąca “okupują” temat przedświątecznej gorączki..
Jednak dzisiaj wszystko mi puściło, kiedy próbowałam zrobić tacie prezent imieninowy. Uświadomiłam sobie, jak ciężko jest wybrać coś konkretnego i w miarę w rozsądnej cenie wśród tandety i kiczu zaglądających mi przez ramię z witryn sklepowych. Zyjemy w czasach kapitalizmu, rozwoju wielkich technologii, a rządzą nami hipermarkety. Ludź na ludziu, jakby to powiedział mój szanowny kolega Marek, smród potu w przymierzalniach, a z głośników po raz dziesiąty w ciągu godziny słyszę “Merry Christmass” i “Snow is fallen”.
Wszystko mnie irytowało, więc postanowilam zrobic jak najwiecej zakupow juz dzisiaj. Ku mojemu zdziwieniu – nic nikomu nie kupilam, a wydalam duzo za duzo. Jak to sie stało? Wszystko inne bylo superpotrzebne – do domu, mi, rodzicom, itd. A prezenty leżą odłogiem.
No nic.. Może jutro..

Dziennikarz Roku..

No i stało się.. Andrzej Skworz, redaktor naczelny miesięcznika “Press”, ogłaszający coroczne nagrody Grand Press, łamie regulamin i przyznaje prestiżową nagrodę Dziennikarza Roku popularnemu ostatnio duetowi – Anrzejowi Morozowskiemu i Tomaszowi Sekielskiemu. Robi to, gdyż jednoznacznie niezgodne z regulaminem były także nominacje redakcji z całej Polski do tego tytułu, które głosowały na ten dziennikarski tandem mimo, iż Dziennikarzem Roku może być tylko jedna osoba, a nagroda jest jedna i niepodzielna.. Tytuł ten przyznawany jest “za profesjonalizm, promowanie światowych standardów pracy w mediach i przestrzeganie zasad etycznych”. Duet, który zyskał ostatnio dużą popularność dzięki programowi “Teraz My” został nagrodzony przede wszystkim za: “pozbawienie polityków poczucia korporacyjnego społeczeństwa” i “bezkompromisowe obnażanie buduarowych kulis polskiej sceny politycznej”. Na kolejnych miejscach za Sekielskim i Morozowskim w finale walki o tytuł “Dziennikarza Roku 2006″ znaleźli się: na miejscu drugim – Tomasz Lis (Polsat), a na trzecim – Piotr Zaremba (“Dziennik”).

Zwycięstwo któregoś z Panów było do przewidzenia.. Nie sądziłam jednak, że sprawiedliwość stanie przed prawem i nagrodę Dziennikarza Roku otrzyma cały duet. Wielki szum wokół siebie i swojego programu, obnażanie polityków, sensacja i szokowanie społeczeństwa otwierają dzisiaj drzwi do prestiżowych dziennikarskich nagród i do dziennikarskiej śmietanki towarzyskiej.. “Być” w dziennikarstwie oznacza “przebić się”. Im, po wielu próbach, się TO udało.. Oby tak dalej Panowie..

I po obronie..

Otóż.. Udało się! Obroniłam się na 5 i ponadto, otrzymałam wiele ciepłych i przyjemnych słów zarówno od promotora, jak i od recenzenta. Podobno mam “dobry procesor w mózgu” , “szybko myślę” i oprócz tego, że mówię “mądre rzeczy”, to jeszcze mówię bardzo medialnym, niskim głosem…! Takie słowa bardzo mnie cieszą, zwłaszcza, że wyszły one z ust dr Pawelca, radiowca, który dobrze się na tym zna, jak mniemam. Powiem szczerze, że obudził we mnie tym tekstem dawne marzenie o pracy w radiu.. Może kiedyś jeszcze je zrealizuję? Jak narazie, zostanę jednak przy mediach drukowanych, w których jest mi dane pracować..

Dziękuję wszystkim Przyjaciołom, przede wszystkim tym, którzy ze mną dzisiaj byli na obronie – Ewie, Gosi, Moni, mojej siostrze Violi i najukochańszemu człowiekowi na świecie – mojemu Wawiorkowi, któremu jakimś cudem udało się być dzisiaj ze mną.. Dziękuję wszystkim, którzy pamiętali, za ciepłe maile, smsy, wiadomości na gadu.. Nie będę nazywać uczuć, których przysporzyły mi Wasze słowa, bowiem boję się, że nazwanie ich zaburzy ich wielkość.. Po prostu.. DZIEKUJE… Dziękuję za wszystko.. Dziękuję, że jesteście..