Pomnik..

Dziś w nocy odszedł mój ukochany pies, z którym spędziłam 14 lat życia, więcej niż połowę.. Wierny, do końca uśmiechnięty, z nadzieją w oczach gasł.. Zawsze spokojny, skory do pieszczot, tęskniący, gdy Pan wychodził z domu, witający całym sobą, gdy odwiedzaliśmy rodziców.. Pies, który na stare lata polubił kosteczki dla szczeniąt i szczekał najgłośniej ze wszystkich psów, kiedy wychodził na spacer. Kundel, który przeżył wszystkich kumpli ze swojej swory. Zawsze dumny kroczył po osiedlu. Nikt tak dobrze nie znał każdego zakamarka, jak on.
Kuba to pies, który do końca był twardy i nie dał nam odczuć, że bardzo cierpi, że to ostatnie jego chwile.. Mój świat/nasz świat bez niego będzie wyglądał inaczej..

pies o zniewalającym uśmiechu

Ze śpiewnika ojca Ineczki..

Diariusz

Rok, dwa, trzy
Huśtawka na łzy
Duże braki ludzi
Nie ma z kim się budzić
Wszyscy, sobie sami
Na dzisiaj, parami
Ważnych kobiet cienie
Liczy sie liczenie
Niezłe, jak na czasy
Rozpoznanie trasy
Dziwnie wyostrzony
Cynk na cudze żony
Ciut za lekką dłonią
Po rozwód z mamoną
Samotnie nalane
Spotkanie z rozstaniem
Rozbita na role
Przyjaźń z alkoholem
Nie do pominięcia
Miłość, nie do wzięcia
Planowanie życia
Zadawaniem pytań
Milczeniem wypierać
W sobie, wartość zera

“Bajka 03.10.2002 Piotr Brymas

Szukanie miejsca na ziemi..

przeprowadzki nie są takie złe, to dobra okazja do pozbycia się zbędnych gratów..

Choć wydawałoby się, że to ciężka sprawa i chciałoby się to mieć już za sobą, to trzeba oddać prawdzie sprawiedliwość i rzec, że pożegnania ze starymi miejscami nie muszą zawsze boleć. Zamykanie pewnych rozdziałów w życiu wiąże się z otwieraniem nowych. Przecież nie kończy się swego życia na przeczytaniu jednej książki. Życie to ciągłe pisarstwo. Zapisujemy kolejne strony swoich kart życia. Tylko czy możemy powiedzieć o sobie, że jesteśmy dobrymi pisarzami?

Żeby umieć żyć, trzeba mieć talent. Iść do przodu nie cofając się, ani nie oglądając się za siebie. Wypijać gorzkie piwo i słone łzy zamieniać na kochanie. To dopiero jest talent. Znaleźć swoje miejsce na ziemi. To dopiero jest talent. Kochać i być kochanym. To dopiero jest talent. Słyszeć swój oddech i wyrównywać oddech innych. To dopiero jest talent.

Wypchane po brzegi pudła i walizki oparte o ścianę w oczekiwaniu na przeniesienie są takie ciche, jakby pogodzone z tym co je czeka. Czemu ja zatem patrząc na nie czuję niepokój i od wewnątrz jakby sprzeciwiam się temu co mnie czeka? Moje walizki pójdą ze mną bez słowa, nie zająkną się, nie zawahają. Muszę brać z nich przykład. Sama od prawie dziesieciu lat jestem taką walizką. Zmieniam miejsca, mieszkania, miasta, województwa, znajomych i przyjaciół. Od lat jest ze mną tylko moja dusza. Przyjaźnię się z nią. To moja najlepsza przyjaciółka. Zaproszę ją znowu do siebie, na moje nowe M. Mam nadzieję, że jej się tam spodoba. Może ona tez wyrzuci przy okazji trochę starych, zbędnych gratów?

I już nie jestem sama. Moje miejsce jest tam, gdzie moja dusza.

Miłość..

Miłość, to jest to, jak do mnie mówisz.
To coś lekkiego w Twoim głosie.
Miłość, to jak mnie dotykasz.
Pokazujesz mi, gdzie podążać.
I gdy się całujemy,
gdy się całujemy..

… to trafia do mojej duszy …

Jego piosenka o miłości..

Uwielbiam ten tekst Piotra Banacha i ten kawałek.

Nawet, jeśli będzie padał deszcz
Przyjdziesz żeby obiad ze mną zjeść
Nawet, jeśli będzie gęsta mgła
Ty w tej mgle do mnie będziesz szła
We mgle do mnie będziesz szła

Bukiet pięknych kwiatów wręczę ci
Gdy z mgły wyjdziesz wprost na moje drzwi
A gdy z deszczu będziesz suszyć się
W kuchni będę parzył kawy dwie
Potem…
Będzie pięknie jak we śnie

Wiem, że to tylko marzenia
Wiem, że nie do spełnienia
A jednak chcę by spełniły się
Bardzo chcę
By spełniły się
Bardzo chcę…

Czy ktoś Tobie już tak zaśpiewał?